دانلود:

سری آهنگهای مجموعه "میوه ممنوعه" را می توانید از پایین دریافت بفرمایید. فایلها فشرده هستند. تیتراژ ابتدایی (بیکلام) [دریافت] تیتراژ پایانی [دریافت] آهنگ میانی ( به من مومن نگو- قسمت هفتم ) [دریافت] آهنگ میانی ( هرچه دارم از تو دارم- پیانو ) [دریافت] تصحیح شد آهنگ میانی ( قطعه کامل هرچه دارم از تو دارم- قسمت پایانی) [دریافت] تصحیح شد آهنگ میانی ( قطعه آوازی- قسمت پایانی) [دریافت]   ------------------------------   آهنگ میانی ( قطعه آوازی- قسمت پایانی) آزاد آزادم ببین چون عشق درگیر من است دیگر گذشت آن دوره که تقدیر زنجیر من است شاید نمی دانی، ولی ، از خود خلاصم کرده ای آیینه ی خالی فقط ، امروز تصویر من است از عشق تو بر باد رفت ، آن آبروی مختصر من روح بارانم ، ببین ، چون عشق تقدیر من است       آهنگ میانی ( قطعه کامل هرچه دارم از تو دارم- قسمت پایانی) هر چه دارم از تو دارم ای همه دار و ندارم با تو آرومم و بی تو بیقرار بیقرارم گفتی باشم حالا هستم چشم به راه یه نگاهت میدونم منو می بینی که نشستم سر راهت با تو کوچه های بن بست میرسن به کهکشونا با تو بیراهه یه راهه به نشون بی نشونا اونا که از تو نشونی روی پیشونی ندارن داغشون رو دلشونه خم به ابرو نمیارن رسم من فرشتگی نیست ،من که درگیر زمینم تو خودت اینو می خواستی من یه آدمم همینم اونی که رو دوش خسته اش یه امانت از تو داره گاهی کم میاره اما ، این امانت رو میاره       آهنگ میانی ( به من مومن نگو- قسمت هفتم ) به من مومن نگو ، وقتی که حتی واسه یه لحظه هم عاشق نبودم به من که این همه از رستگاری فقط دم می زدم ،عاشق نبودم یه عمری از دلم ترسیدم و باز ،دم آخر منو دیوونه کرده حالا می ترسم این دیوونه حالی ، یه روز از من جدا شه بر نگرده چه آسون اشک معصوم تو یک شب چکید و دامن دینم رو تر کرد غبار عادت رو از قلب من شست نمی دونم چطور ، اما اثر کرد همه دار و ندارم مال چشمات اگه پشتش بهشتی باشه یا نه ! اگه دنیای من پیش از قیامت داره با چشم تو می پاشه یا نه !

تیتراژ پایانی

میشه خدا رو حس کرد
تو لحظه های ساده
تو اضطراب عشق و
گناه بی اراده
بي عشق عمر آدم
بی اعتقاد می ره
هفتاد سال عبادت
یک شب به باد می ره
یک شب به باد می ره

وقتی که عشق آخر
تصمیمشو بگیره
کاری نداره زوده
یا حتی خیلی دیره
ترسیده بودم از عشق
عاشق تر از همیشه
هر چی محال می شد
با عشق داره میشه
انگار داره میشه

***
عاشق نباشه آدم
حتی خدا غریبه ست
از لحظه های حوا
حوا می مونه و بس
نترس اگه دل تو
از خواب کهنه پاشه
شاید خدا قصه تو
از نو نوشته باشه
از نو نوشته باشه

وقتی که عشق آخر
تصمیمشو بگیره
کاری نداره زوده
یا حتی خیلی دیره
ترسیده بودم از عشق
عاشق تر از همیشه
هر چی محال میشد
با عشق داره میشه
انگار داره میشه

-----------------------------------------------

اگر خواهی که قدرم را بدانی

          دعا کن تا بمیرم در جوانی

 و وقتی آفتاب میشه همه چیز یادشون میره.

از آدمهایی که میخوان ماله اونا باشی

 اما خودشون ماله تو نیستن

.از اونهایی که زیر بارون برات میمیرن

 ولی معنیشو نمیدونن

بالاخره بغض صدام رو مي شكنم

دستم رو،روي قلبم مي ذارم

دستم غرق در چرك و خون شده

انگاركه زخم عميقي برداشته

دلم رو مي گم

و هويداست كه از اين جراحت چند صباحي بيش نمي گذره

چون زخم تازه است

دست ماه رو تو دست خورشيد مي ذارم

اما هنوز به خودم نيومدم

تلنگري به خودم مي زنم

يا شايدم مي زنند...

دوباره او را مي بينم

دوباره...

از دلم مي پرسم

اين كار چه كسي است

خون بازي است يا عشق بازي؟
نفسي از عمق جان مي كشد

اما من احساس خفگي مي كنم

دوباره از او مي پرسم

پس از اندكي با صبر مي گويد

"يه نفر بهم گفت بيا

مي خوام تو دستم بگيرمت

مي خوام رو پيشونيت

اسم خودم و عشقمون رو حك كنم

من ساده قبول كردم و رفتم

اونم خنجرش رو برداشت

و به آرومي اومد

منو تو دستش گرفت

مي خواست خنجرش رو برداره

بهش گفتم مواظب باش

اون جايي كه تو مي خواي يه نماد رو نقاشي كني

قبلا هم چيزايي نقاشي كردن روش

گفت نترس

من طوري روش نقاشي مي كنم

كه اصلا احساس درد نكني

منم بي مهابا خودم رو به دستش سپردم

غافل از اينكه...

داشت به آرومي رو دلم نقاشي مي كرد

رو حرف"عشق"مونده بود

بعد از كمي تاٌمل دوباره شروع كرد

اينبار خنجرش رو بيشتر فشار داد

گفتم چيكار مي كني؟
گفت مي خوام عشقمون موندگار بشه

منم به اميد موندگاري عشق

چيزي نگفتم

داشت حرف عشقو تموم مي كرد

حالا فقط نقطه هاش مونده بود

رو آخرين نقطه ي "ق"عشق بود

كه يهو خنجرش رو برداشت

وبا تمام توانش فرو كرد تو قلبم.

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور!

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچون روزان دگر

سایه ای ز امروزها "دیروز ها!

دیدگانم همچو دالان نور

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد ار فریاد و درد!

میخزد آرام روی دفترم

دستهایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله میزد خون شعر!

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

 گل بروی گور غمناکم نهند!

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تیره ی دنیای من

چشمهای نا شناسی می خزند

روی کاغذ ها و دفتر های من!

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من با یاد من بیگانه ای

در بر آیینه ات می ماند بجای

تار مویی نقش دستی شانه ای!

می رهم از خویش و می مانم زخویش

هر چه بر جا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان می شود!

لیگ دیگر پیکر سرد مرا

میفشارد خاک "دامن گیر خاک!

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک!

بعد ها نام مرا باران وباد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

                                                         فارغ از افسانه های عشق و جنون!

پروردگارابه من بياموز دوست بدارم کساني راکه دوستم ندارند ..

عشق بورزم به کساني که عاشقم نيستند...

بگريم براي کساني که هرگز غمم را نخوردند...

به من بياموز لبخند بزنم به کساني که هرگز تبسمي به صورتم ننواختند...

محبت کنم به کساني که محبتي درحقم نکردند

زخم دوری